โดยท่านเปรียบว่า "บุคคลที่ปฏิบัติไม่เสมอต้นเสมอปลาย ไม่เอาไหน เมื่อปฏิบัติไปได้สักหน่อยก็เลิก ปฏิบัติธรรมบ้างไม่ปฏิบัติธรรมบ้าง พอปฎิบัติไปไม่เห็นผลของการปฏิบัติ ก็จะบ่นนั้นบ่นนี่อยู่เรื่อย ว่าทำไมการปฏิบัติธรรมของตนนั้น ไม่เห็นผลสักที ท่านจึงเปรียบบุคคลที่ปฏิบัติธรรมแบบนี้ว่าเป็นเหมือนห้วงน้ำที่ขาดเป็นห้วง ๆ เรือก็เดินไม่ได้ ถ้าเป็นถนนที่ขาดเป็นช่วง ๆ รถก็เดินไม่ได้ เขาเรียกว่า คนไม่ดี เพราะว่าปฏิบัติไม่เสมอต้นเสมอปลาย"
จากประสบการณ์ ของ การปฏิบัติธรรมจึงทำให้ทราบว่า เป็นอย่างที่ท่านสอนไว้จริง ๆ ค่ะ เพราะถ้าปฏิบัติธรรมไม่เสมอต้นเสมอปลาย ผลของการปฏิบัติมันจะไม่เกิด ต่อให้ยามตั้งใจปฏิบัติจะทุ่มเทเต็มที่ แต่เมื่อยามจะหยุดปฏิบัติก็ทิ้งการปฏิบัติไปเลย มันก็ไม่มีประโยชน์ถ้าทำแบบนี้บ่อย ๆ ตัวเราเองนั่นหล่ะค่ะที่จะรู้สึกว่าทำไมเหมือนย้ำอยู่กับที่ไม่ไปไหนสักที ซึ่งสู้พวกปฏิบัติแบบน้อย ๆ ไม่เร่งรีบแต่เขาปฏิบัติเสมอต้นเสมอปลายเป็นเวลาทุกวันไม่ได้ เขาก็จะปฏิบัติก้าวหน้าและได้ดีกว่าเรา เมื่อเราเอาตัวเองไปเปรียบเทียบกับบุคคลเหล่านั้น เราก็จะรู้สึกท้อแท้ส่งผลทำให้จิตเราไม่สงบก็ยิ่งไปกันใหญ่ ครูบาอาจารย์มักจะสอนและเตือนดิฉันว่า อย่าปฏิบัติธรรมแบบเส้นกราฟ หรือ ลูกคลื่น คือ ยามตั้งใจปฏิบัติก็เร่งปฏิบัติทุ่มเทจนแบบทิ้งชีวิต แต่ยามไม่ปฏิบัติธรรมก็ทิ้งการปฏิบัติเลย มันจะทำให้การปฏิบัติธรรมของเราไม่ก้าวหน้า ดังนั้น ใครกำลังปฏิบัติธรรมแบบนี้อยู่ เลิกเถอะนะค่ะ เดี๋ยวจะเจ็บปวดหัวใจอย่างที่ดิฉันเป็น เพราะต่อให้เพื่อน ๆ ปฏิบัติธรรมไป 20 ปี 30 ปี หรือตลอดชีวิต ถ้ายังคงปฏิบัติธรรมแบบนี้มันก็เสียดายเวลาค่ะ และที่สำคัญการปฏิบัติธรรมไม่เสมอต้นเสมอปลาย ก็เป็นการเสียสัจจะในการปฏิบัติธรรมไปโดยปริยาย ถ้าจะเปรียบเหมือนนักกีฬาก็ต้องฝึกซ้อมอย่างเสมอต้นเสมอปลายเช่นกัน มิฉะนั้น จะไปลงแข่งขันสู่คนอื่นได้ ได้อย่างไรกัน แต่ถ้าหากใครปฏิบัติเสมอต้นเสอมปลายอยู่แล้วรับรองว่าผลแห่งความสำเร็จรออยู่ข้างหน้าแน่นอนเลยค่ะ ....โชคดีทุก ๆ คนค่ะ
บทความเดิมก่อนหน้านี้ : ธรรมะ ของ หลวงปู่มหาปราโมทย์ ปาโมชโช
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น