# ประวัติของหลวงปู่มหาปราโมทย์ ปาโมชโช

ประวัติหลวงปู่มหาปราโมทย์ ปาโมชโช : ขอนำประวัติของพระอริยสงฆ์ผู้ปฏิบัติดีปฏิบัติชอบ ซึ่งเป็นประวัติโดยย่อ มาฝากเพื่อน ๆ กัลยาณมิตรทุก ๆ ท่านค่ะ

***ประวัติและปฏิปทาหลวงปู่มหาปราโมทย์ ปาโมชโช***

แห่ง วัดป่านิโครธาราม ตำบลหมากหญ้า อำเภอหนองวัวซอ จังหวัดอุดรธานี ( หรือ แต่เดิม ได้จำพรรษา ณ วัดป่าน้ำริน จังหวัดเชียงใหม่ )



# ชาติภูมิ ของ หลวงปู่มหาปราโมทย์ ปาโมชโช

ท่านหลวงปู่มหาปราโมทย์ ปาโมชโช ได้ถือกำเนิดในตระกูลวังสะจันทานนท์ เมื่อวันพฤหัสบดีที่ 10 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2466 ซึ่งตรงกับวันขึ้น 3 ค่ำ เดือน 3 ปีกุน ตำบลในเมือง อำเภอเมือง จังหวัดอุบลราชธานี

# นามเดิม ของ หลวงปู่มหาปราโมทย์ ปาโมชโช

ท่านหลวงปู่มหาปราโมทย์ ปาโมชโช ท่านมีนามเดิมว่า "ปราโมทย์ วังสะจันทานนท์ (หนูแดง)"

# นามบิดามารดา ของ หลวงปู่มหาปราโมทย์ ปาโมชโช

ท่านหลวงปู่มหาปราโมทย์ ปาโมชโช ท่านเป็นบุตรคนเดียวของ คุณพ่อสิงห์คำ วังสะจันทานนท์ และ คุณแม่ทองเพียร วังสะจันทานนท์

# ประวัติบิดาและมารดา ของ หลวงปู่มหาปราโมทย์ ปาโมชโช

คุณพ่อสิงห์คำ วังสะจันทานนท์ ได้เข้ารับราชการทหาร เป็นนายร้อยทหารบกอยู่ที่ จังหวัดปราจีนบุรี และต่อมาได้สมรสกับคุณแม่ทองเพียร เพ็งทอง ที่บ้านหัวหว้า จังหวัดปราจีนบุรี หลังจากคุณพ่อสิงห์คำได้สมรสกับคุณแม่ทองเพียรแล้ว ทั้งสองก็ได้ย้ายไปอยู่ที่ จังหวัดอุบลราชธานี และคุณแม่ทองเพียรได้ให้กำเนิดบุตรชายซึ่งเป็นเป็นบุตรคนเดียว นั่นก็คือ เด็กชายปราโมทย์ วังสะจันทานนท์ นั้นเอง

กาลต่อมา คุณพ่อสิงห์คำได้เสียชีวิตลง คุณแม่ทองเพียร จึงได้พาเด็กชายปราโมทย์ ย้ายกลับไปอยู่ที่บ้านหัวหว้าอีกครั้ง และเด็กชายปราโมทย์ ก็ได้เข้าเรียนที่โรงเรียนวัดเกาะสมอ บ้านเกาะสมอ จังหวัดปราจีนบุรี

กาลต่อมา คุณแม่ทองเพียร เกิดล้มป่วยลงและได้เสียชีวิต คุณยาย ( ผุย เพ็งทอง ) ได้รับอุปการะเด็กชายปราโมทย์ ไว้

กาลต่อมา คุณยายผุย เพ็งทอง ก็ได้เสียชีวิตลงอีกด้วยโรคชรา ทำให้เด็กชายปราโมทย์ และ เด็กชายแก้ว ดอนมอญ ได้บวชหน้าไฟให้คุณยายผุย เพ็งทอง ที่วัดหัวนา บ้านหัวหว้า จังหวัดปราจีนบุรี ครั้นเมื่อเสร็จงานศพของคุณยายผุย เพ็งทอง แล้ว เด็กชายปราโมทย์ วังสะจันทานนท์ และ เด็กชายแก้ว ดอนมอญ ก็ได้ไปอาศัยอยู่กับน้า ( นางคำสูรย์ สังอรดี ) เด็กชายทั้งสองได้ช่วยน้าประกอบอาชีพ คือ ทำนา ทำไร่ ด้วยความขยัน

ทั้งนี้ เนื่องจาก เด็กชายปราโมทย์ วังสะจันทานนท์ มีอุปนิสัยรักใคร่ใฝ่เรียน จึงได้ออกจากบ้านไปอาศัยอยู่ที่ วัดอุดมวิทยาราม ( โรงเกวียน ) ซึ่งอยู่หลังสถานีรถไฟ จังหวัดปราจีนบุรี เพื่อเรียนหนังสือ แต่ต่อมาก็ได้บรรพชาเป็นสามเณรที่ วัดอุดมวิทยาราม ( โรงเกวียน ) และย้ายไปจำพรรษาอยู่ที่ วัดมะกอก อำเภอเมือง จังหวัดปราจีนบุรี จากนั้น ก็ได้ขาดการติดต่อกับญาติพี่น้องเป็นเวลาหลายปี

จนกระทั้ง ต่อมา พระภิกษุปราโมทย์ ได้ย้อนกลับไปที่บ้านหัวหว้าอีกครั้ง จึงทำให้ญาติพี่น้องทราบว่าท่านได้ศึกษาเล่าเรียนจนได้เปรียญธรรมหลายประโยค เป็น พระภิกษุ มหาปราโมทย์ ปาโมชโช

# ลำดับญาติพี่น้องของ คุณแม่ทองเพียร วังสะจันทานนท์ ( เพ็งทอง ) มีทั้งหมด 8 คน ได้แก่

1) คุณแม่ทองเพียร เพ็งทอง ( โยมมารดา ของ หลวงปู่มหาปราโมทย์ ปาโมชโช )
2) นายแพร
3) นางทอง
4) นางชื่น
5) นางคำสูรย์
6) นางเชื่อม
7) นางทองคำ
8) นางสีนวล

นายแก้ว ดอนมอญ เป็นบุตรของนางสีนวล ( น้องคนสุดท้องของ คุณแม่ทองเพียร ) เรียงลำดับแล้ว นายแก้ว ดอนมอญ มีลำดับญาติเป็นผู้พี่ผู้น้อง ของ หลวงปู่มหาปราโมทย์ ปาโมชโช

# พบหลวงปู่มั่น ภูริทัตโต เป็นครั้งแรก



หลวงปู่มหาปราโมทย์ ปาโมชโช ได้เล่าว่า ท่านได้เจริญวัดเติบโตที่บ้านหัวหว้า จังหวัดปราจีนบุรี มีผิวพรรณดีมาก หลวงปู่มหาปราโมทย์ ได้ติดตามโยมพ่อสิงห์คำไปที่จังหวัดอุบลราชธานี เพราะโยมพ่อของท่านรับราชการทหารอยู่ที่นั่น และในสมัยเมื่อยังเป็นเด็กนั้นเอง หลวงปู่ปราโมทย์ ท่านได้พบกับ หลวงปู่มั่น ภูริทัตโต ที่วัดเลียบ ตำบลในเมือง อำเภอเมือง จังหวัดอุบลราชธานี และหลวงปู่มั่น ภูริทัตโต ได้เป่ากระหม่อมให้ พอรุ่งเช้าโยมแม่ทองเพียร ก็ได้พาท่านไปใส่บาตรหลวงปู่มั่น ด้วย

# อุปนิสัยการบำเพ็ญทางเมื่อครั้งยังเป็นเด็ก

เมื่อครั้งที่โยมมารดายังมีชีวิตอยู่ เด็กชายปราโมทย์ ได้ช่วยมารดา ทำไร่ ทำนา ปลูกข้าว มาวันหนึ่งโยมมารดาได้บอกกับเด็กชายปราโมทย์ว่าให้ไปเฝ้าข้าวในนาที่ปลูกไว้ เพื่อไม่ให้นกเข้ามากินข้าวในนา เด็กชายปราโมทย์ ก็ตอบมารดาอย่างสุภาพว่า "ให้นกมันกินแหน่ นกมันบ่ได้เฮ็ดนา" ( ให้นกมันกินหน่อย นกมันไม่ได้ทำนา )

# จำพรรษาที่ วัดป่านิโครธาราม จังหวัดอุดรธานี

หลวงปู่มหาปราโมทย์ ปาโมชโช ท่านได้มีโอกาสฟังเทศน์ จาก หลวงปู่อ่อน ญาณสิริ ( แห่งวัดป่านิโครธาราม ) ที่วัดอโศการาม ตำบลท้ายบ้าน อำเภอเมือง จังหวัดสมุทรปราการ ในขณะนั้น วัดอโศการาม ถือว่าเป็นศูนย์รวมกองทัพธรรม หลวงปู่มหาปราโมทย์ ปาโมชโช ได้ซาบซึ้งในธรรมปฏิปทาของ หลวงปู่อ่อน ญาณสิริ หลวงปู่มหาปราโมทย์ ปาโมชโช จึงได้อธิษฐานจิตว่าถ้ามีโอกาสขอให้ได้ไปพักที่ วัดป่านิโครธาราม



และอีกครั้งหนึ่งหลวงปู่มหาปราโมทย์ ท่านได้เดินธุดงค์ไปจำพรรษาอยู่ที่วัดหลวงปู่ฝั้น อาจาโร พอดี หลวงปู่อ่อน ญาณสิริ ท่านนั่งรถผ่านมาเจอหลวงปู่มหาปราโมทย์ขณะเดินธุดงค์อยู่ริมถนน หลวงปู่อ่อน จึงได้บอกให้คนขับรถจอดรับหลวงปู่มหาปราโมทย์ขึ้นนั่งรถไปด้วยกัน หลวงปู่มหาปราโมทย์ ท่านได้ปรารภอีกครั้งหนึ่ง ว่าถ้ามีโอกาสจะกลับไปบูรณะปฏิสังขรณ์ วัดป่านิโครธาราม เพราะด้วยความระลึกถึงพระคุณของหลวงปู่อ่อน ญาณสิริ รวมทั้งหลวงปู่มหาปราโมทย์ ท่านได้ยินว่าที่วัดป่านิโครธารามได้สร้างพระอุโบสถสองชั้น คงจะงดงามมาก หลวงปู่มหาปราโมทย์ ปาโมชโช ได้ไปพักจำพรรษา อยู่ที่วัดป่านิโครธาราม ในครั้งแรก ในปี พ.ศ.2529

หลังออกพรรษาหลวงปู่มหาปราโมทย์ ท่านได้ออกไปเที่ยววิเวกที่ วัดป่าน้ำริน จังหวัดเชียงใหม่ และได้พักจำพรรษาอยู่ที่วัดป่าน้ำริน จังหวัดเชียงใหม่ อยู่หลายพรรษา และต่อมาใน พ.ศ. 2537 หลวงปู่มหาปราโมทย์ ท่านได้ย้ายไปจำพรรษาที่วัดป่านิโครธาราม หลังจากที่ หลวงปู่อ่อน ญาณสิริ ได้มรณภาพลงแล้ว

# สร้างศาลาการเปรียญ ณ วัดป่านิโครธาราม

หลวงปู่มหาปราโมทย์ ได้พักจำพรรษา ร่วมกับ หลวงพ่อศรีนวล ขันติธโร เจ้าอาวาสวัดป่านิโครธาราม ( ในขณะนั้น ) และหลวงปู่บุญรอด อธิปุญโญ จนกระทั่ง ในพรรษาที่พระอาจารย์ศรีนวล ได้ดำริว่าจะทำการซ่อมแซมหลังคาศาลาการเปรียญใหม่ โดยขอให้หลวงปู่มหาปราโมทย์ ช่วยเมตตาในการซ่อมแซมครั้งนี้ หลวงปู่มหาปราโมทย์ ได้รับนิมนต์ไปฉันท์ภัตตาหารที่บ้านโยมในกรุงเทพฯ ท่านได้พูดถึงเรื่องที่จะซ่อมแซมหลังคาศาลาการเปรียญใหม่ให้โยมฟัง โยมก็มีจิตศรัทธาที่จะช่วยซ่อมแซมหลังคา และได้รวบรวมปัจจัยในการซ่อมหลังคาครั้งนั้น โดยหลวงปู่มหาปราโมทย์ ได้ส่งปัจจัยผ่านทางธนาคาร เข้าไปที่บัญชีวัดป่านิโครธาราม

ตั้งแต่นั้นมาคณะศิษย์ ก็ได้นำกฐินมาทอดถวายหลวงปู่มหาปราโมทย์ ในการซ่อมแซมหลังคาจนสำเร็จลุล่วงไปด้วยดี แล้วได้มีการฉลองศาลาครั้งใหญ่ ในปี พ.ศ. 2537 และหลังจากนั้น หลวงปู่มหาปราโมทย์ ก็ได้อยู่จำพรรษาที่วัดป่านิโครธารามมาโดยตลอด และได้เริ่มก่อสร้างปฏิสังขรณ์วัดป่านิโครธารามดังที่ท่านเคยได้อธิษฐานเมื่อครั้งพบกับหลวงปู่อ่อน ญาณสิริ ในขณะที่เดินทางไปวัดหลวงปู่ฝั้น อาจาโร และการก่อสร้างหลวงปู่ท่านจะมอบภาระให้หลวงพ่อศรีนวล ในภาระต่าง ๆ ที่หลวงปู่ปราโมทย์มอบให้ หลวงปู่จะเรียกหลวงพ่อศรีนวลว่า "ท่านพระครู"

ต่อมา เมื่อปี พ.ศ. 2538 หลวงปู่ได้สร้างกุฎีรัตนมุณี ซึ่งใช้เป็นที่ประดิษฐานพระแก้วมรกต เพื่อไว้เป็นที่สักการะบูชาของญาติโยม โดยได้เริ่มก่อสร้างวิหารปาโมชโชอนุสรณ์ ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2540 และได้มีการฉลองวิหารปาโมชโชอนุสรณ์ เมื่อเดือนกุมภาพันธ์ ปี พ.ศ. 2547

หลังจากนั้น หลวงพ่อศรีนวล ขันติธโร เจ้าอาวาสวัดป่านิโครธาราม ได้อาพาธหนัก และถึงแก่มรณภาพลง เมื่อวันที่ 28 มีนาคม พ.ศ. 2547 หลวงปู่ได้ถวายเพลิงศพพระครูภาวนาสังวรคุณ ( หลวงพ่อศรีนวล ขันติธโร ) ในเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2547 เป็นที่เรียบร้อย

ในขณะเดียวกัน ที่วัดป่านิโครธาราม ก็ได้แต่งตั้งให้ หลวงพ่อประสิทธิ์ ปุญญมากโร เป็นเจ้าอาวาสแทนหลวงพ่อศรีนวล ขันติธโร ส่วนหลวงพ่อจันทร์เรียน คุณวโร หลวงพ่อบุญรอด อธิปุญโญ เป็นรองเจ้าอาวาส และพระอาจารย์รื่น ฐิตธัมโม เป็นผู้ดูแลรักษาการ

หลวงพ่อบุญรอด อธิปุญโญ ไปกราบเยี่ยมหลวงปู่มหาปราโมทย์ อยู่เสมอ เพราะกลัวหลวงปู่จะเหงา หลวงพ่อประสิทธิ์ ปุญญมากโร ท่านก็เดินทางไปกราบเยี่ยมหลวงปู่อยู่เรื่อย ๆ ตลอดพรรษาหลวงปู่ไม่ได้ลงฉันอาหารที่ศาลา เพราะสุขภาพของท่านไม่แข็งแรง แต่หลวงปู่จะออกรับบิณฑบาตรมิได้ขาด หลวงปู่ท่านเมตตาเด็กนักเรียนและชาวบ้านหนองบัวบานมาก ท่านจะมีวิธีสอนเด็ก ๆ ให้รู้จักไหว้พระทำบุญตักบาตรตอนเช้าก่อนไปโรงเรียนแบบง่าย ๆ โดยหลวงปู่ให้ค่าขนมสำหรับเด็กที่มาทำบุญตักบาตรอยู่เป็นประจำ ทำให้เด็ก ๆ รู้จักทำบุญให้ทาน หลวงปู่มหาปราโมทย์ เป็นผู้ที่มีความเมตตากรุณาในการเสียสละมาก ขณะเดียวกัน สังขารร่างกายของหลวงปู่ก็ไม่ค่อยแข็งแรง ลูกศิษย์ลูกหาที่เดินทางมาจากต่างจังหวัดไกล ๆ หลวงปู่ก็ยังมีเมตตาออกมาต้อนรับ หลวงปู่บอกว่า "สงสารเขา เขามาไกล" และหลวงปู่ชอบนำขนมปังไปเลี้ยงปลาที่กุฎิรัตนมุณี ในยามบ่าย ๆ เป็นกิจวัตรประจำของท่าน

# อาการอาพาธ ของ หลวงปู่มหาปราโมทย์ ปาโมชโช

จนมาถึงต้นปี พ.ศ. 2548 ในวันที่ 2 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2548 หลวงปู่ได้อาพาธหนักมาก คณะลูกศิษย์ได้นำหลวงปู่ส่งโรงพยาบาลเอกอุดร ขณะนั้น หลวงปู่มีอาการหืด หอบ ร่างกายช็อคจนเกือบหมดสติ หลวงปู่ได้พักรักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาลเอกอุดร ที่ห้อง ไอ ซี ยู หลวงปู่อ่อนสา สุขกาโร ก็ไปเยี่ยมเป็นประจำ อาการของหลวงปู่ดีขึ้น และได้ย้ายขึ้นไปพักที่ชั้น 7 ของโรงพยาบาลเอกอุดร และต่อมาอีกไม่กี่วันอาการของหลวงปู่ก็ได้ทรุดหนักลงไปอีก จนได้เข้ารับการรักษาที่ ห้อง ไอ ซี ยู อีกครั้ง ไปจนถึงวันที่ 7 มีนาคม พ.ศ. 2548 รวมอยู่รักษาอาการ ที่ โรงพยาบาลเอกอุดร เป็นเวลา 33 วัน

ต่อมา ได้ย้ายหลวงปู่มหาปราโมทย์ ไปพักรักษาอาการที่ โรงพยาบาลศูนย์อุดรธานี โดยอาการของหลวงปู่ ได้ทรุดหนักกว่าเดิม โดยมีอาการบวมตามร่างกาย หมอให้การรักษาจนอาการของหลวงปู่ดีขึ้น โดยสามารถพูดคุยกับพระเณร และพูดคุยกับญาติโยมที่ไปเยี่ยมได้ ในช่วงระยะนี้ สติของหลวงปู่จะดีมาก รวมเวลาพักรักษาตัว ที่ โรงพยาบาลศูนย์อุดรธานี 11 วัน

พอมาถึงวันที่ 18 มีนาคม พ.ศ. 2548 ความดันของหลวงปู่มหาปราโมทย์ ปาโมชโช ก็ลดต่ำลงประมาณ 53:27 หมอได้ให้น้ำเกลือและเลือด พร้อมทั้งยาเพิ่มความดัน จนความดันของหลวงปู่เพิ่มสูงขึ้น แต่ไม่ถึงเกณฑ์ปกติ ประมาณ 90 หมอให้รอดูอาการอีกประมาณ 1 ชั่วโมง จากนั้น เห็นอาการหลวงปู่ดีขึ้น ช่วงแรกที่ความดันลดลงหลวงปู่จะไม่รับรู้อะไร มีอาการตาลอด พอความดันเพิ่มขึ้นท่านก็ยกมือขึ้นลืมตาดูได้เหมือนปกติ

# หลวงปู่มหาปราโมทย์ ปาโมชโช ละสังขาร

หลวงปู่มหาปราโมทย์ รับรู้ดี มีสติมาก เมื่อนิมนต์ท่านกลับวัดท่านก็รับ โดยให้ท่านจับมือบีบมือนิมนต์ 2 ครั้ง ท่านก็รับ 2 ครั้ง เมื่อจัดเตรียมสัมภาระเสร็จก็นิมนต์หลวงปู่ท่านขึ้นรถโรงพยาบาลศูนย์อุดรธานี ช่วงที่อยู่ในรถท่านก็มีสติบริบูรณ์ดีทุกอย่าง พอคุยกับท่าน ท่านก็รับรู้ดีมาตลอดระยะทาง พอมาถึงวิหารปาโมชโชอนุสรณ์ ณ วัดป่านิโครธาราม ก็ได้นิมนต์ท่านพักที่เตียงพยาบาลที่เตรียมไว้ ท่านก็พัก ประมาณ 20 นาที จึงได้ละสังขารลงอย่างสงบ



หลวงปู่มหาปราโมทย์ ปาโมชโช ท่านละสังขารอย่างสงบ ด้วยอาการโรคหัวใจโต ปอดติดเชื้อ ไตวาย และถุงลมโป่งพอง ณ วิหารปาโมชโชนุสรณ์ เมื่อวันที่ 18 มีนาคม พ.ศ. 2548 เมื่อเวลา 19.25 น. ระยะเวลาที่หลวงปู่พักรักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาลรวม 44 วัน สิริอายุรวม 82 ปี พรรษา 61 และถวายพระเพลิงศพ เมื่อวันที่ 15 พฤษภาคม พ.ศ. 2548

# อัฐิธาตุ ของ หลวงปู่มหาปราโมทย์ ปาโมชโช แปรสภาพเป็นพระธาตุเหมือนดั่งพระธาตุพระอรหันต์

หลังจากที่ หลวงปู่มหาปราโมทย์ ปาโมชโช ได้ละสังขาร เมื่อวันที่ 18 มีนาคม พ.ศ. 2548 และได้มีการถวายเพลิงศพท่าน ในวันที่ 15 พฤษภาคม 2548 หลังจากนั้น มีศิษย์บางรายได้มีโอกาสได้รับผงอังคาร และอัฐิธาตุชิ้นเล็ก ๆ ไปบูชาปรากฎว่า ได้แปรสภาพเป็นพระธาตุเหมือนดั่งพระธาตุพระอรหันต์สาวกเจ้าทั้งหลายเพียงเวลาเพียงชั่วข้ามคืนเดียว อัฐิมีลักษณะขาวบริสุทธิ์ บางชิ้นเกือบจะเป็นแก้ว พระพระธาตุงอกออกมาจากอัฐิ อัฐิมีลักษณะฟูตัว ตกผลึก พระธาตุมีลักษณะกลมเหมือนเม็ดสาคู มีหลากสี นอกจากนี้ ยังพบเศษจีวรที่ไม่ไหม้ไฟอีกด้วย นี่คือภาพบางส่วน



ข้อมูลประวัติหลวงปู่มหาปราโมทย์ ปาโมชโช ส่วนหนึ่งคัดลอกย่อมาจาก "หนังสือปาโมชโชนุสรณ์"

บทความเดิมก่อนหน้านี้ : ธรรมะของหลวงพ่อจรัญ ฐิตธัมโม