tag:blogger.com,1999:blog-17198852932732034572011-11-24T07:29:08.601-08:00Ninchadanoreply@blogger.comBlogger51100tag:blogger.com,1999:blog-1719885293273203457.post-75073784650591443842008-05-14T19:10:00.000-07:002008-05-15T00:23:21.255-07:00วันนี้ได้รวบรวมความรู้เรื่องกฎแห่งกรรม ผลแห่งกรรม ประเภทของกรรม และวิธีการแก้กรรม มาบอกเล่าให้ทราบ .ซึ่งทุกท่านคงจะต้องเคยได้ยินประโยคที่กล่าวไว้ว่า <span style="color:#33cc00;">"สรรพชีวิต มีกรรมเป็นแดนเกิด มีกรรมเป็นผู้ให้ผล มีกรรมเป็นผู้อาศัย มีกรรมเป็นผู้ติดตาม มีกรรมเป็นทายาท เมื่อทำกรรมอันใดไว้จะต้องได้รับผลแห่งกรรมนั้น สืบไป"</span> ประโยคนี้กล่าวไม่ผิดสักนิด เพราะตลอดชีวิตของดิฉัน ได้สัมผัสทั้งกรรมดีและกรรมชั่วมาไม่น้อย ไม่ว่าจะกระทำไปด้วยความตั้งใจ หรือไม่ได้ตั้งใจ ไร้เดียงสาด้วยความเป็นเด็กหรือไม่ หรือกระทำเพราะหน้าที่ <span style="color:#33cc00;">ขึ้นชื่อว่า "กฎแห่งกรรม กรรม และ ผลแห่งกรรม" แล้วนั้น ไม่มีคำกล่าวอ้างหรือเหตุผลใด ๆ มายุติกรรมผลแห่งกรรมได้เลย และผลแห่งกรรมก็ไม่ต้องรอชาติหน้า ทั้งกรรมดีและกรรมไม่ดีก็สามารถส่งผลให้ผู้กระทำกรรมได้รับผลให้เห็นในชาติปัจจุบันได้</span> ดังนั้น วันนี้ ก่อนที่จะบอกเล่าหรือถ่ายถอดถึงประสบการณ์ของชีวิต ที่ได้กระทำกรรมอันใดไว้ รวมทั้งผลของกรรมที่ได้รับแล้วจากกรรมที่ได้กระทำไป นั้น ดิฉัน ขอนำข้อมูลเกี่ยวกับประเภทของกรรมมาบอกเล่าให้อ่านกันก่อนนะค่ะ<br /><br /><span style="font-size:130%;color:#cc0000;">กรรมทีปนี ( กรรม 12 อย่าง ) โดย ท่านเจ้าคุณ พระเทพมุนี ( วิลาศ ญาณวโร ป.ธ.9 )</span><br /><br /><span style="color:#cc0000;">1)</span> กฎแห่งกรรมและผลของกรรม : <span style="color:#33cc00;">กรรมพาให้เกิด ( ชนกกรรม )</span> > ซึ่งเป็นกรรมที่พาให้เกิดดีหรือไม่ดี<br /><span style="color:#cc0000;">2)</span> กฎแห่งกรรมและผลของกรรม : <span style="color:#33cc00;">กรรมสนับสนุน หรือ กรรมอุปถัมภ์ ( อุปัตถัมภกรรม )</span> > กรรมที่สนับสนุนให้ดี หรือ ชั่วยิ่งขึ้น<br /><span style="color:#cc0000;">3)</span> กฎแห่งกรรมและผลของกรรม : <span style="color:#33cc00;">กรรมเบียดเบียน ( อุปปีฬกรรม )</span> > กรรมเบียดเบียนให้ค่อย ๆ ได้ดีหรือล้มเหลว<br /><span style="color:#cc0000;">4)</span> กฎแห่งกรรมและผลของกรรม : <span style="color:#33cc00;">กรรมตัดรอน ( อุปฆาตกรรม หรือ อุปเฉทกกรรม )</span> > กรรมที่ตัดรอนให้ได้ดี หรือ ตกอับในทันที<br /><span style="color:#cc0000;">5)</span> กฎแห่งกรรมและผลของกรรม : <span style="color:#33cc00;">กรรมหนัก ( ครุกกรรม )</span> > กรรมหนักที่แก้ไม่ได้<br /><span style="color:#cc0000;">6)</span> กฎแห่งกรรมและผลของกรรม : <span style="color:#33cc00;">กรรมใกล้ตาย ( อาสันนกรรม )</span> > กรรมที่ให้ผลก่อนตาย<br /><span style="color:#cc0000;">7)</span> กฎแห่งกรรมและผลของกรรม : <span style="color:#33cc00;">กรรมที่ทำเป็นประจำ ( อาจิณณกรรม )</span> > กรรมที่กระทำจนเคยชิน<br /><span style="color:#cc0000;">8)</span> กฎแห่งกรรมและผลของกรรม : <span style="color:#33cc00;">กรรมที่สักแต่ว่าทำ หรือ กรรมไม่เจตนา ( กตัตตากรรม )</span> > กรรมที่ไม่เจตนาสักแต่ว่าทำให้ผลหลังสุด<br /><span style="color:#cc0000;">9)</span> กฎแห่งกรรมและผลของกรรม : <span style="color:#33cc00;">กรรมทันตา หรือ กรรมที่ให้ผลชาตินี้ ( ทิฐธรรมเวทนียกรรม )</span> > กรรมให้ผลชาตินี้เป็นกรรมทันตาเห็น<br /><span style="color:#cc0000;">10)</span> กฎแห่งกรรมและผลของกรรม : <span style="color:#33cc00;">กรรมที่ให้ผลชาติหน้า ( อุปปัชชเวทนียกรรม )</span><br /><span style="color:#cc0000;">11)</span> กฎแห่งกรรมและผลของกรรม : <span style="color:#33cc00;">กรรมที่ให้ผลชาติที่ 3 เป็นต้นไป ( อปราปริยเวทนียกรรม )</span><br /><span style="color:#cc0000;">12)</span> กฎแห่งกรรมและผลของกรรม : <span style="color:#33cc00;">กรรมที่ตามไม่ทัน ( อโหสิกรรม )</span><br /><span style="color:#33cc00;"></span><br /><span style="color:#000000;">แล้ววันหน้าจะมาขยายความให้ทราบถึงกฎแห่งกรรมแต่ละประเภทนะค่ะ ว่ากฎแห่งกรรมแต่ละประเภทนั้นหมายถึงกรรมอย่างไร พร้อมตัวอย่างของกรรมค่ะ</span><br /><br /><span style="font-size:130%;"><span style="color:#ff0000;">บทความก่อนหน้านี้ :</span> <span style="color:#00cccc;"><a href="http://tummabuddha.blogspot.com/2008/04/blog-post_13.html">ผจญความทุกข์แล้วสะเดาะเคราะห์กรรมได้จริงหรือ?</a></span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1719885293273203457-7507378465059144384?l=tummabuddha.blogspot.com' alt='' /></div>Ninchadanoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1719885293273203457.post-71510237323539312082008-04-13T12:29:00.000-07:002008-04-13T13:37:10.949-07:00<span style="color:#993300;">คนเราเกิดมาย่อมเป็นทุกข์ เมื่อผจญความทุกข์แล้วทำการสะเดาะเคราะห์กรรมให้หมดไปได้จริงหรือ ? </span>หลายคนบอกว่าได้ แต่หลวงพ่อจรัญ ฐิตธัมโม แห่งวัดอัมพวัน จังหวัดสิงห์บุรี ท่านสอนไว้ว่า เมื่อคนเราเกิดมาแล้วย่อมต้องมีทุกข์กันทุกคน เมื่อผิดหวังในชีวิต...เสียใจ คิดไม่ออก หากไม่เคยสวดมนต์ไหว้พระ เจริญสติปัฏฐาน ๔ ไม่เคยเจริญสมาธิภาวนา...ก็จะแก้ปัญหาในชีวิตของตนไม่ได้ เลยทำให้คนเรานั้น เป็นโรคไม่เคยมีความสุขในสมอง เรียกว่าโรคทันสมัย เป็นโรคประสาท<br /><br />เมื่อมีความทุกข์ในชีวิต ก็หวังให้พระทำพิธีสะเดาะเคราะห์กรรมของตนเอง มีคนมากมายไปที่วัดหลวงพ่อจรัญ บอกพระให้สะเดาะเคราะห์ให้ ไม่อย่างนั้นตนจะต้องตาย แล้วถามว่าวัดอัมพวัน สะเดาะเคราะห์ได้ไหม? หลวงพ่อจรัญ ท่านบอกว่า วัดอัมพวัน สะเดาะเคราะห์ไม่เป็น แล้วหลวงพ่อจรัญ ก็สอนต่อไปว่า...อย่าโง่เลย คนเราเกิดมาแล้วสะเดาะเคราะห์แล้วไม่ต้องตายหรือ ? คนเรานั้น เกิดมาก็เพื่อรอเวลาตายกันทุกคน <span style="color:#009900;">"ได้มาเพื่อรอเวลาเสีย มีเพื่อรอเวลาหมด เจอกันก็เพื่อรอเวลาจะจากกันไป"</span><br /><br />ณ บัดนี้ สามีภรรยาคบกันแล้ว มีลูกด้วยกันก็ต้องรอเวลาอีก จะต้องพลัดพรากจากของอันเป็นที่รักที่ชอบใจกันทั้งหมดทั้งสิ้น ไม่มีวันกลับมาแน่ ทำไมโง่อย่างนี้ สะเดาะเคราะห์ให้มีอายุยืนได้หรือ ?<br /><br />คนมีธรรมะ ชีวิตนี้ไม่มีความทุกข์ ! กาลเวลานั้น ผ่านไปอย่างรวดเร็ว นั้นก็คือชีวิตนั่นเอง วันเวลาคร่าชีวิตเราให้หมดไปสิ้นไป เมื่อเวลาหมดไปแล้วชีวิตก็หมดค่าเวลาหามีประโยชน์ไม่ เพราะเราไม่ได้สร้างชีวิตนี้ให้มีประโยชน์ต่อกิจประจำวันและในหน้าที่การงานที่เรารับผิดชอบแต่ประการใด จุดมุ่งหมายอันนั้น พระพุทธเจ้าสอนเราทั้งหลายว่า ตั้งแต่วันเกิดมาจนกระทั่งวันตาย สอนให้เราช่วยตัวเอง สอนให้เราพึ่งพาตัวเอง ตนต้องเป็นที่พึ่งแห่งตน คนอื่นช่วยเราไม่ได้เป็นที่พึ่งให้เราไม่ได้แน่ และแนวทางพัฒนาจิตให้เราเดินทางไม่พลาดผิดในมรรคา ให้เราสอนตัวเอง แนะแนวทางตัวเองให้เจริญรุ่งเรือง<br /><br />พระพุทธเจ้าดำเนินวิถีชีวิตและช่วยเหลือชาวโลกให้พ้นจากกองทุกข์นานาประการได้ แล้วสอนให้พวกเราแก้ปัญหาชีวิต ดำเนินวิถีชีวิตไปสู่นิพพานด้วยสันติภาพและสันติสุข สอนให้เรามีความสุข ปราศจากทุกข์ สอนให้เรามีคติธรรม <span style="color:#009900;">พระพุทธเจ้า "สอนให้เราเดินทางสายกลาง คือ ตรงกลาง...อดีตไม่รื้อฟื้นเป็นความฝันที่ผ่านไป อนาคตยังไม่แน่นอนอย่าจับให้มั่นครั้นให้ตาย จะผิดหวังเสียใจตลอดชีวิต"</span> ท่านสอนอย่างนั้น ทำอะไรก็ให้เอาปัจจุบันมาเป็นหลัก พระพุทธเจ้าสอนให้เกิดสันติสุข เกิดความสุขความเจริญในชีวิตนี้แน่นอน ไม่ได้สอนให้เกิดหายนะ แล้วทำลายทรัพย์สมบัติกัน...หามีไม่<br /><br /><span style="color:#cc6600;">หลวงพ่อจรัญ ฐิตธัมโม ท่านสอนให้เจริญกรรมฐาน จะทำให้มีปัญญาแก้ไขปัญหาต่าง ๆ ในชีวิตได้</span><br /><br />ถ้าหากบุคคลใดเจริญกรรมฐาน สวดมนต์ภาวนาได้ผลดีแล้ว จะทำให้บุคคลนั้นมีความรับผิดชอบสูงขึ้น เมื่อมีความรับผิดชอบสูงขึ้นแล้ว ก็จะส่งผลให้หน้าที่การงานดี เงินทองก็จะดีตามมา การปฏิบัติกรรมฐานจะมีประโยชน์ในกิจประจำวันมากมาย ท่านสอนให้เราปฏิบัติกรรมฐานทุกวัน หากบ้านไหนสามีภรรยาชอบทะเลาะกัน สามีเจ้าชู้ ลูกเกเรไม่ตั้งใจเรียนหนังสือ ถ้ามาเจริญกรรมฐาน สวดมนต์ภาวนาสม่ำเสมอทุกวันไม่ให้ขาด บ้านนั้นสามีภรรยาก็จะเลิกทะเลาะกัน ลูกก็จะไม่เกเรและตั้งใจเรียนหนังสือ ครอบครัวก็จะอยู่กันอย่างสงบสุข คนมีธรรมะ ชีวิตนี้ไม่มีทุกข์ คนที่มีธรรมะประจำใจจะมีอารมณ์ดี ยิ้มแย้มแจ่มใสอยู่เสมอภายใน ถึงหน้าตาขรึมเหมือนคนเครียด แต่ข้างในเขายิ้มข้างในจิตใจเขาเบิกบาน ชีวิตนี้ไม่มีทุกข์เขามีแต่ความสุขอยู่ภายใน เมื่อไปทำอะไรก็จะเจริญรุ่งเรืองวัฒนาสถาพรตลอดเวลา ดังนั้น ถ้าเพื่อน ๆ กำลังมีความทุกข์อยู่ไม่ว่าเรื่องใด ๆ ก็ตาม หากปฏิบัติตามที่ท่านสอนชีวิตนี้ก็จะไม่มีความทุกข์ค่ะ<br /><br /><span style="font-size:130%;color:#cc0000;">บทความก่อนหน้านี้ :</span> <a href="http://tummabuddha.blogspot.com/2008/04/blog-post_11.html"><span style="color:#009900;">ประวัติ ของ หลวงปู่มหาปราโมทย์ ปาโมชโช</span></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1719885293273203457-7151023732353931208?l=tummabuddha.blogspot.com' alt='' /></div>Ninchadanoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1719885293273203457.post-1585013542895161342008-04-11T09:51:00.000-07:002008-04-11T12:28:35.783-07:00ประวัติหลวงปู่มหาปราโมทย์ ปาโมชโช : ขอนำประวัติของพระอริยสงฆ์ผู้ปฏิบัติดีปฏิบัติชอบ ซึ่งเป็นประวัติโดยย่อ มาฝากเพื่อน ๆ กัลยาณมิตรทุก ๆ ท่านค่ะ<br /><br /><div align="center"><span style="font-size:130%;color:#993300;">***ประวัติและปฏิปทาหลวงปู่มหาปราโมทย์ ปาโมชโช***</span></div>แห่ง วัดป่านิโครธาราม ตำบลหมากหญ้า อำเภอหนองวัวซอ จังหวัดอุดรธานี ( หรือ แต่เดิม ได้จำพรรษา ณ วัดป่าน้ำริน จังหวัดเชียงใหม่ )<br /><br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/_szvTipqD9Cs/R_-57iJmN2I/AAAAAAAAAAw/LubVbJ1iL3U/s1600-h/paragraph__249.gif"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5188069728184579938" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_szvTipqD9Cs/R_-57iJmN2I/AAAAAAAAAAw/LubVbJ1iL3U/s320/paragraph__249.gif" border="0" /></a><br /><br /><span style="color:#006600;"># ชาติภูมิ ของ หลวงปู่มหาปราโมทย์ ปาโมชโช</span><br /><br />ท่านหลวงปู่มหาปราโมทย์ ปาโมชโช ได้ถือกำเนิดในตระกูลวังสะจันทานนท์ เมื่อวันพฤหัสบดีที่ 10 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2466 ซึ่งตรงกับวันขึ้น 3 ค่ำ เดือน 3 ปีกุน ตำบลในเมือง อำเภอเมือง จังหวัดอุบลราชธานี<br /><br /><span style="color:#006600;"># นามเดิม ของ หลวงปู่มหาปราโมทย์ ปาโมชโช</span><br /><br />ท่านหลวงปู่มหาปราโมทย์ ปาโมชโช ท่านมีนามเดิมว่า "ปราโมทย์ วังสะจันทานนท์ (หนูแดง)"<br /><br /><span style="color:#006600;"># นามบิดามารดา ของ หลวงปู่มหาปราโมทย์ ปาโมชโช</span><br /><br />ท่านหลวงปู่มหาปราโมทย์ ปาโมชโช ท่านเป็นบุตรคนเดียวของ คุณพ่อสิงห์คำ วังสะจันทานนท์ และ คุณแม่ทองเพียร วังสะจันทานนท์<br /><br /><span style="color:#006600;"># ประวัติบิดาและมารดา ของ หลวงปู่มหาปราโมทย์ ปาโมชโช</span><br /><br />คุณพ่อสิงห์คำ วังสะจันทานนท์ ได้เข้ารับราชการทหาร เป็นนายร้อยทหารบกอยู่ที่ จังหวัดปราจีนบุรี และต่อมาได้สมรสกับคุณแม่ทองเพียร เพ็งทอง ที่บ้านหัวหว้า จังหวัดปราจีนบุรี หลังจากคุณพ่อสิงห์คำได้สมรสกับคุณแม่ทองเพียรแล้ว ทั้งสองก็ได้ย้ายไปอยู่ที่ จังหวัดอุบลราชธานี และคุณแม่ทองเพียรได้ให้กำเนิดบุตรชายซึ่งเป็นเป็นบุตรคนเดียว นั่นก็คือ เด็กชายปราโมทย์ วังสะจันทานนท์ นั้นเอง<br /><br />กาลต่อมา คุณพ่อสิงห์คำได้เสียชีวิตลง คุณแม่ทองเพียร จึงได้พาเด็กชายปราโมทย์ ย้ายกลับไปอยู่ที่บ้านหัวหว้าอีกครั้ง และเด็กชายปราโมทย์ ก็ได้เข้าเรียนที่โรงเรียนวัดเกาะสมอ บ้านเกาะสมอ จังหวัดปราจีนบุรี<br /><br />กาลต่อมา คุณแม่ทองเพียร เกิดล้มป่วยลงและได้เสียชีวิต คุณยาย ( ผุย เพ็งทอง ) ได้รับอุปการะเด็กชายปราโมทย์ ไว้<br /><br />กาลต่อมา คุณยายผุย เพ็งทอง ก็ได้เสียชีวิตลงอีกด้วยโรคชรา ทำให้เด็กชายปราโมทย์ และ เด็กชายแก้ว ดอนมอญ ได้บวชหน้าไฟให้คุณยายผุย เพ็งทอง ที่วัดหัวนา บ้านหัวหว้า จังหวัดปราจีนบุรี ครั้นเมื่อเสร็จงานศพของคุณยายผุย เพ็งทอง แล้ว เด็กชายปราโมทย์ วังสะจันทานนท์ และ เด็กชายแก้ว ดอนมอญ ก็ได้ไปอาศัยอยู่กับน้า ( นางคำสูรย์ สังอรดี ) เด็กชายทั้งสองได้ช่วยน้าประกอบอาชีพ คือ ทำนา ทำไร่ ด้วยความขยัน<br /><br />ทั้งนี้ เนื่องจาก เด็กชายปราโมทย์ วังสะจันทานนท์ มีอุปนิสัยรักใคร่ใฝ่เรียน จึงได้ออกจากบ้านไปอาศัยอยู่ที่ วัดอุดมวิทยาราม ( โรงเกวียน ) ซึ่งอยู่หลังสถานีรถไฟ จังหวัดปราจีนบุรี เพื่อเรียนหนังสือ แต่ต่อมาก็ได้บรรพชาเป็นสามเณรที่ วัดอุดมวิทยาราม ( โรงเกวียน ) และย้ายไปจำพรรษาอยู่ที่ วัดมะกอก อำเภอเมือง จังหวัดปราจีนบุรี จากนั้น ก็ได้ขาดการติดต่อกับญาติพี่น้องเป็นเวลาหลายปี<br /><br />จนกระทั้ง ต่อมา พระภิกษุปราโมทย์ ได้ย้อนกลับไปที่บ้านหัวหว้าอีกครั้ง จึงทำให้ญาติพี่น้องทราบว่าท่านได้ศึกษาเล่าเรียนจนได้เปรียญธรรมหลายประโยค เป็น พระภิกษุ มหาปราโมทย์ ปาโมชโช<br /><br /><span style="color:#006600;"># ลำดับญาติพี่น้องของ คุณแม่ทองเพียร วังสะจันทานนท์ ( เพ็งทอง ) มีทั้งหมด 8 คน ได้แก่</span><br /><br />1) คุณแม่ทองเพียร เพ็งทอง ( โยมมารดา ของ หลวงปู่มหาปราโมทย์ ปาโมชโช )<br />2) นายแพร<br />3) นางทอง<br />4) นางชื่น<br />5) นางคำสูรย์<br />6) นางเชื่อม<br />7) นางทองคำ<br />8) นางสีนวล<br /><br />นายแก้ว ดอนมอญ เป็นบุตรของนางสีนวล ( น้องคนสุดท้องของ คุณแม่ทองเพียร ) เรียงลำดับแล้ว นายแก้ว ดอนมอญ มีลำดับญาติเป็นผู้พี่ผู้น้อง ของ หลวงปู่มหาปราโมทย์ ปาโมชโช<br /><br /><span style="color:#006600;"># พบหลวงปู่มั่น ภูริทัตโต เป็นครั้งแรก</span><br /><br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/_szvTipqD9Cs/R_-6SyJmN3I/AAAAAAAAAA4/NyT2BfFUONg/s1600-h/lungpumun.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5188070127616538482" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_szvTipqD9Cs/R_-6SyJmN3I/AAAAAAAAAA4/NyT2BfFUONg/s320/lungpumun.jpg" border="0" /></a><br /><br />หลวงปู่มหาปราโมทย์ ปาโมชโช ได้เล่าว่า ท่านได้เจริญวัดเติบโตที่บ้านหัวหว้า จังหวัดปราจีนบุรี มีผิวพรรณดีมาก หลวงปู่มหาปราโมทย์ ได้ติดตามโยมพ่อสิงห์คำไปที่จังหวัดอุบลราชธานี เพราะโยมพ่อของท่านรับราชการทหารอยู่ที่นั่น และในสมัยเมื่อยังเป็นเด็กนั้นเอง หลวงปู่ปราโมทย์ ท่านได้พบกับ หลวงปู่มั่น ภูริทัตโต ที่วัดเลียบ ตำบลในเมือง อำเภอเมือง จังหวัดอุบลราชธานี และหลวงปู่มั่น ภูริทัตโต ได้เป่ากระหม่อมให้ พอรุ่งเช้าโยมแม่ทองเพียร ก็ได้พาท่านไปใส่บาตรหลวงปู่มั่น ด้วย<br /><br /><span style="color:#006600;"># อุปนิสัยการบำเพ็ญทางเมื่อครั้งยังเป็นเด็ก</span><br /><br />เมื่อครั้งที่โยมมารดายังมีชีวิตอยู่ เด็กชายปราโมทย์ ได้ช่วยมารดา ทำไร่ ทำนา ปลูกข้าว มาวันหนึ่งโยมมารดาได้บอกกับเด็กชายปราโมทย์ว่าให้ไปเฝ้าข้าวในนาที่ปลูกไว้ เพื่อไม่ให้นกเข้ามากินข้าวในนา เด็กชายปราโมทย์ ก็ตอบมารดาอย่างสุภาพว่า "ให้นกมันกินแหน่ นกมันบ่ได้เฮ็ดนา" ( ให้นกมันกินหน่อย นกมันไม่ได้ทำนา )<br /><br /><span style="color:#006600;"># จำพรรษาที่ วัดป่านิโครธาราม จังหวัดอุดรธานี</span><br /><br />หลวงปู่มหาปราโมทย์ ปาโมชโช ท่านได้มีโอกาสฟังเทศน์ จาก หลวงปู่อ่อน ญาณสิริ ( แห่งวัดป่านิโครธาราม ) ที่วัดอโศการาม ตำบลท้ายบ้าน อำเภอเมือง จังหวัดสมุทรปราการ ในขณะนั้น วัดอโศการาม ถือว่าเป็นศูนย์รวมกองทัพธรรม <span style="color:#339999;">หลวงปู่มหาปราโมทย์ ปาโมชโช ได้ซาบซึ้งในธรรมปฏิปทาของ หลวงปู่อ่อน ญาณสิริ หลวงปู่มหาปราโมทย์ ปาโมชโช จึงได้อธิษฐานจิตว่าถ้ามีโอกาสขอให้ได้ไปพักที่ วัดป่านิโครธาราม</span><br /><br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/_szvTipqD9Cs/R_-62iJmN4I/AAAAAAAAABA/noqebfqcNWI/s1600-h/lungpu-on.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5188070741796861826" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_szvTipqD9Cs/R_-62iJmN4I/AAAAAAAAABA/noqebfqcNWI/s320/lungpu-on.jpg" border="0" /></a><br /><br />และอีกครั้งหนึ่งหลวงปู่มหาปราโมทย์ ท่านได้เดินธุดงค์ไปจำพรรษาอยู่ที่วัดหลวงปู่ฝั้น อาจาโร พอดี หลวงปู่อ่อน ญาณสิริ ท่านนั่งรถผ่านมาเจอหลวงปู่มหาปราโมทย์ขณะเดินธุดงค์อยู่ริมถนน หลวงปู่อ่อน จึงได้บอกให้คนขับรถจอดรับหลวงปู่มหาปราโมทย์ขึ้นนั่งรถไปด้วยกัน หลวงปู่มหาปราโมทย์ ท่านได้ปรารภอีกครั้งหนึ่ง ว่าถ้ามีโอกาสจะกลับไปบูรณะปฏิสังขรณ์ วัดป่านิโครธาราม เพราะด้วยความระลึกถึงพระคุณของหลวงปู่อ่อน ญาณสิริ รวมทั้งหลวงปู่มหาปราโมทย์ ท่านได้ยินว่าที่วัดป่านิโครธารามได้สร้างพระอุโบสถสองชั้น คงจะงดงามมาก หลวงปู่มหาปราโมทย์ ปาโมชโช ได้ไปพักจำพรรษา อยู่ที่วัดป่านิโครธาราม ในครั้งแรก ในปี พ.ศ.2529<br /><br />หลังออกพรรษาหลวงปู่มหาปราโมทย์ ท่านได้ออกไปเที่ยววิเวกที่ วัดป่าน้ำริน จังหวัดเชียงใหม่ และได้พักจำพรรษาอยู่ที่วัดป่าน้ำริน จังหวัดเชียงใหม่ อยู่หลายพรรษา และต่อมาใน พ.ศ. 2537 หลวงปู่มหาปราโมทย์ ท่านได้ย้ายไปจำพรรษาที่วัดป่านิโครธาราม หลังจากที่ หลวงปู่อ่อน ญาณสิริ ได้มรณภาพลงแล้ว<br /><br /><span style="color:#006600;"># สร้างศาลาการเปรียญ ณ วัดป่านิโครธาราม</span><br /><br />หลวงปู่มหาปราโมทย์ ได้พักจำพรรษา ร่วมกับ หลวงพ่อศรีนวล ขันติธโร เจ้าอาวาสวัดป่านิโครธาราม ( ในขณะนั้น ) และหลวงปู่บุญรอด อธิปุญโญ จนกระทั่ง ในพรรษาที่พระอาจารย์ศรีนวล ได้ดำริว่าจะทำการซ่อมแซมหลังคาศาลาการเปรียญใหม่ โดยขอให้หลวงปู่มหาปราโมทย์ ช่วยเมตตาในการซ่อมแซมครั้งนี้ หลวงปู่มหาปราโมทย์ ได้รับนิมนต์ไปฉันท์ภัตตาหารที่บ้านโยมในกรุงเทพฯ ท่านได้พูดถึงเรื่องที่จะซ่อมแซมหลังคาศาลาการเปรียญใหม่ให้โยมฟัง โยมก็มีจิตศรัทธาที่จะช่วยซ่อมแซมหลังคา และได้รวบรวมปัจจัยในการซ่อมหลังคาครั้งนั้น โดยหลวงปู่มหาปราโมทย์ ได้ส่งปัจจัยผ่านทางธนาคาร เข้าไปที่บัญชีวัดป่านิโครธาราม<br /><br />ตั้งแต่นั้นมาคณะศิษย์ ก็ได้นำกฐินมาทอดถวายหลวงปู่มหาปราโมทย์ ในการซ่อมแซมหลังคาจนสำเร็จลุล่วงไปด้วยดี แล้วได้มีการฉลองศาลาครั้งใหญ่ ในปี พ.ศ. 2537 และหลังจากนั้น หลวงปู่มหาปราโมทย์ ก็ได้อยู่จำพรรษาที่วัดป่านิโครธารามมาโดยตลอด และได้เริ่มก่อสร้างปฏิสังขรณ์วัดป่านิโครธารามดังที่ท่านเคยได้อธิษฐานเมื่อครั้งพบกับหลวงปู่อ่อน ญาณสิริ ในขณะที่เดินทางไปวัดหลวงปู่ฝั้น อาจาโร และการก่อสร้างหลวงปู่ท่านจะมอบภาระให้หลวงพ่อศรีนวล ในภาระต่าง ๆ ที่หลวงปู่ปราโมทย์มอบให้ หลวงปู่จะเรียกหลวงพ่อศรีนวลว่า "ท่านพระครู"<br /><br />ต่อมา เมื่อปี พ.ศ. 2538 หลวงปู่ได้สร้างกุฎีรัตนมุณี ซึ่งใช้เป็นที่ประดิษฐานพระแก้วมรกต เพื่อไว้เป็นที่สักการะบูชาของญาติโยม โดยได้เริ่มก่อสร้างวิหารปาโมชโชอนุสรณ์ ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2540 และได้มีการฉลองวิหารปาโมชโชอนุสรณ์ เมื่อเดือนกุมภาพันธ์ ปี พ.ศ. 2547<br /><br />หลังจากนั้น หลวงพ่อศรีนวล ขันติธโร เจ้าอาวาสวัดป่านิโครธาราม ได้อาพาธหนัก และถึงแก่มรณภาพลง เมื่อวันที่ 28 มีนาคม พ.ศ. 2547 หลวงปู่ได้ถวายเพลิงศพพระครูภาวนาสังวรคุณ ( หลวงพ่อศรีนวล ขันติธโร ) ในเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2547 เป็นที่เรียบร้อย<br /><br />ในขณะเดียวกัน ที่วัดป่านิโครธาราม ก็ได้แต่งตั้งให้ หลวงพ่อประสิทธิ์ ปุญญมากโร เป็นเจ้าอาวาสแทนหลวงพ่อศรีนวล ขันติธโร ส่วนหลวงพ่อจันทร์เรียน คุณวโร หลวงพ่อบุญรอด อธิปุญโญ เป็นรองเจ้าอาวาส และพระอาจารย์รื่น ฐิตธัมโม เป็นผู้ดูแลรักษาการ<br /><br />หลวงพ่อบุญรอด อธิปุญโญ ไปกราบเยี่ยมหลวงปู่มหาปราโมทย์ อยู่เสมอ เพราะกลัวหลวงปู่จะเหงา หลวงพ่อประสิทธิ์ ปุญญมากโร ท่านก็เดินทางไปกราบเยี่ยมหลวงปู่อยู่เรื่อย ๆ ตลอดพรรษาหลวงปู่ไม่ได้ลงฉันอาหารที่ศาลา เพราะสุขภาพของท่านไม่แข็งแรง แต่หลวงปู่จะออกรับบิณฑบาตรมิได้ขาด หลวงปู่ท่านเมตตาเด็กนักเรียนและชาวบ้านหนองบัวบานมาก ท่านจะมีวิธีสอนเด็ก ๆ ให้รู้จักไหว้พระทำบุญตักบาตรตอนเช้าก่อนไปโรงเรียนแบบง่าย ๆ โดยหลวงปู่ให้ค่าขนมสำหรับเด็กที่มาทำบุญตักบาตรอยู่เป็นประจำ ทำให้เด็ก ๆ รู้จักทำบุญให้ทาน หลวงปู่มหาปราโมทย์ เป็นผู้ที่มีความเมตตากรุณาในการเสียสละมาก ขณะเดียวกัน สังขารร่างกายของหลวงปู่ก็ไม่ค่อยแข็งแรง ลูกศิษย์ลูกหาที่เดินทางมาจากต่างจังหวัดไกล ๆ หลวงปู่ก็ยังมีเมตตาออกมาต้อนรับ หลวงปู่บอกว่า "สงสารเขา เขามาไกล" และหลวงปู่ชอบนำขนมปังไปเลี้ยงปลาที่กุฎิรัตนมุณี ในยามบ่าย ๆ เป็นกิจวัตรประจำของท่าน<br /><br /><span style="color:#006600;"># อาการอาพาธ ของ หลวงปู่มหาปราโมทย์ ปาโมชโช</span><br /><br />จนมาถึงต้นปี พ.ศ. 2548 ในวันที่ 2 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2548 หลวงปู่ได้อาพาธหนักมาก คณะลูกศิษย์ได้นำหลวงปู่ส่งโรงพยาบาลเอกอุดร ขณะนั้น หลวงปู่มีอาการหืด หอบ ร่างกายช็อคจนเกือบหมดสติ หลวงปู่ได้พักรักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาลเอกอุดร ที่ห้อง ไอ ซี ยู หลวงปู่อ่อนสา สุขกาโร ก็ไปเยี่ยมเป็นประจำ อาการของหลวงปู่ดีขึ้น และได้ย้ายขึ้นไปพักที่ชั้น 7 ของโรงพยาบาลเอกอุดร และต่อมาอีกไม่กี่วันอาการของหลวงปู่ก็ได้ทรุดหนักลงไปอีก จนได้เข้ารับการรักษาที่ ห้อง ไอ ซี ยู อีกครั้ง ไปจนถึงวันที่ 7 มีนาคม พ.ศ. 2548 รวมอยู่รักษาอาการ ที่ โรงพยาบาลเอกอุดร เป็นเวลา 33 วัน<br /><br />ต่อมา ได้ย้ายหลวงปู่มหาปราโมทย์ ไปพักรักษาอาการที่ โรงพยาบาลศูนย์อุดรธานี โดยอาการของหลวงปู่ ได้ทรุดหนักกว่าเดิม โดยมีอาการบวมตามร่างกาย หมอให้การรักษาจนอาการของหลวงปู่ดีขึ้น โดยสามารถพูดคุยกับพระเณร และพูดคุยกับญาติโยมที่ไปเยี่ยมได้ ในช่วงระยะนี้ สติของหลวงปู่จะดีมาก รวมเวลาพักรักษาตัว ที่ โรงพยาบาลศูนย์อุดรธานี 11 วัน<br /><br />พอมาถึงวันที่ 18 มีนาคม พ.ศ. 2548 ความดันของหลวงปู่มหาปราโมทย์ ปาโมชโช ก็ลดต่ำลงประมาณ 53:27 หมอได้ให้น้ำเกลือและเลือด พร้อมทั้งยาเพิ่มความดัน จนความดันของหลวงปู่เพิ่มสูงขึ้น แต่ไม่ถึงเกณฑ์ปกติ ประมาณ 90 หมอให้รอดูอาการอีกประมาณ 1 ชั่วโมง จากนั้น เห็นอาการหลวงปู่ดีขึ้น ช่วงแรกที่ความดันลดลงหลวงปู่จะไม่รับรู้อะไร มีอาการตาลอด พอความดันเพิ่มขึ้นท่านก็ยกมือขึ้นลืมตาดูได้เหมือนปกติ<br /><br /><span style="color:#006600;"># หลวงปู่มหาปราโมทย์ ปาโมชโช ละสังขาร</span><br /><br />หลวงปู่มหาปราโมทย์ รับรู้ดี มีสติมาก เมื่อนิมนต์ท่านกลับวัดท่านก็รับ โดยให้ท่านจับมือบีบมือนิมนต์ 2 ครั้ง ท่านก็รับ 2 ครั้ง เมื่อจัดเตรียมสัมภาระเสร็จก็นิมนต์หลวงปู่ท่านขึ้นรถโรงพยาบาลศูนย์อุดรธานี ช่วงที่อยู่ในรถท่านก็มีสติบริบูรณ์ดีทุกอย่าง พอคุยกับท่าน ท่านก็รับรู้ดีมาตลอดระยะทาง พอมาถึงวิหารปาโมชโชอนุสรณ์ ณ วัดป่านิโครธาราม ก็ได้นิมนต์ท่านพักที่เตียงพยาบาลที่เตรียมไว้ ท่านก็พัก ประมาณ 20 นาที จึงได้ละสังขารลงอย่างสงบ<br /><br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/_szvTipqD9Cs/R_-7rSJmN5I/AAAAAAAAABI/wUqwcCIufIY/s1600-h/paragraph__741.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5188071648034961298" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_szvTipqD9Cs/R_-7rSJmN5I/AAAAAAAAABI/wUqwcCIufIY/s320/paragraph__741.jpg" border="0" /></a><br /><br />หลวงปู่มหาปราโมทย์ ปาโมชโช ท่านละสังขารอย่างสงบ ด้วยอาการโรคหัวใจโต ปอดติดเชื้อ ไตวาย และถุงลมโป่งพอง ณ วิหารปาโมชโชนุสรณ์ เมื่อวันที่ 18 มีนาคม พ.ศ. 2548 เมื่อเวลา 19.25 น. ระยะเวลาที่หลวงปู่พักรักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาลรวม 44 วัน สิริอายุรวม 82 ปี พรรษา 61 และถวายพระเพลิงศพ เมื่อวันที่ 15 พฤษภาคม พ.ศ. 2548<br /><br /><span style="color:#006600;"># อัฐิธาตุ ของ หลวงปู่มหาปราโมทย์ ปาโมชโช แปรสภาพเป็นพระธาตุเหมือนดั่งพระธาตุพระอรหันต์</span><br /><br />หลังจากที่ หลวงปู่มหาปราโมทย์ ปาโมชโช ได้ละสังขาร เมื่อวันที่ 18 มีนาคม พ.ศ. 2548 และได้มีการถวายเพลิงศพท่าน ในวันที่ 15 พฤษภาคม 2548 หลังจากนั้น มีศิษย์บางรายได้มีโอกาสได้รับผงอังคาร และอัฐิธาตุชิ้นเล็ก ๆ ไปบูชาปรากฎว่า ได้แปรสภาพเป็นพระธาตุเหมือนดั่งพระธาตุพระอรหันต์สาวกเจ้าทั้งหลายเพียงเวลาเพียงชั่วข้ามคืนเดียว อัฐิมีลักษณะขาวบริสุทธิ์ บางชิ้นเกือบจะเป็นแก้ว พระพระธาตุงอกออกมาจากอัฐิ อัฐิมีลักษณะฟูตัว ตกผลึก พระธาตุมีลักษณะกลมเหมือนเม็ดสาคู มีหลากสี นอกจากนี้ ยังพบเศษจีวรที่ไม่ไหม้ไฟอีกด้วย นี่คือภาพบางส่วน<br /><br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/_szvTipqD9Cs/R_-3-yJmN1I/AAAAAAAAAAo/CXZXUGXjhJg/s1600-h/paragraph__102.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5188067584995899218" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_szvTipqD9Cs/R_-3-yJmN1I/AAAAAAAAAAo/CXZXUGXjhJg/s320/paragraph__102.jpg" border="0" /></a><br /><br /><span style="color:#996633;">ข้อมูลประวัติหลวงปู่มหาปราโมทย์ ปาโมชโช ส่วนหนึ่งคัดลอกย่อมาจาก "หนังสือปาโมชโชนุสรณ์"</span><br /><br /><span style="font-size:130%;"><span style="color:#cc0000;">บทความเดิมก่อนหน้านี้ :</span> <a href="http://tummabuddha.blogspot.com/2008/04/blog-post_07.html">ธรรมะของหลวงพ่อจรัญ ฐิตธัมโม</a></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1719885293273203457-158501354289516134?l=tummabuddha.blogspot.com' alt='' /></div>Ninchadanoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1719885293273203457.post-4570971397141512892008-04-07T10:25:00.000-07:002008-04-07T11:27:42.805-07:00<span style="color:#006600;">สาเหตุของการปฏิบัติธรรมไม่สำเร็จ :</span> วันนี้ ขอนำธรรมะของหลวงพ่อจรัญ ฐิตธัมโม วัดอัมพวัน จังหวัดสิงห์บุรี มาฝากค่ะ ที่ท่านสอนเปรียบเทียบถึงความไม่สำเร็จแห่งการปฏิบัติของคนเรา อ่านแล้วจับใจ เห็นภาพชัดเจน หลวงพ่อจรัญ ท่านเป็นพระปฏิบัติดีปฏิบัติชอบที่สอนทุกคนให้ปฏิบัติธรรมกันอย่างจริง ๆ จัง ๆ ท่านสอนให้คนเรานั้น เมื่อลงมือปฏิบัติแล้วก็ต้องเอาจริง ทำจริง อย่างที่ท่านสั่ง ให้ทำตามทุกวันอย่างเสมอต้นเสมอปลาย จึงจะเห็นผลของการปฏิบัติ<br /><br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/_szvTipqD9Cs/R_piGmTu_5I/AAAAAAAAAAg/AKknJxHFUzU/s1600-h/%E0%B8%AB%E0%B8%A5%E0%B8%A7%E0%B8%87%E0%B8%9E%E0%B9%88%E0%B8%AD%E0%B8%88%E0%B8%A3%E0%B8%B1%E0%B8%8D-001.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5186565786372603794" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_szvTipqD9Cs/R_piGmTu_5I/AAAAAAAAAAg/AKknJxHFUzU/s320/%E0%B8%AB%E0%B8%A5%E0%B8%A7%E0%B8%87%E0%B8%9E%E0%B9%88%E0%B8%AD%E0%B8%88%E0%B8%A3%E0%B8%B1%E0%B8%8D-001.jpg" border="0" /></a><br />โดยท่านเปรียบว่า <span style="color:#006600;">"บุคคลที่ปฏิบัติไม่เสมอต้นเสมอปลาย ไม่เอาไหน เมื่อปฏิบัติไปได้สักหน่อยก็เลิก ปฏิบัติธรรมบ้างไม่ปฏิบัติธรรมบ้าง พอปฎิบัติไปไม่เห็นผลของการปฏิบัติ ก็จะบ่นนั้นบ่นนี่อยู่เรื่อย ว่าทำไมการปฏิบัติธรรมของตนนั้น ไม่เห็นผลสักที ท่านจึงเปรียบบุคคลที่ปฏิบัติธรรมแบบนี้ว่าเป็นเหมือนห้วงน้ำที่ขาดเป็นห้วง ๆ เรือก็เดินไม่ได้ ถ้าเป็นถนนที่ขาดเป็นช่วง ๆ รถก็เดินไม่ได้ เขาเรียกว่า คนไม่ดี เพราะว่าปฏิบัติไม่เสมอต้นเสมอปลาย"</span><br /><br />จากประสบการณ์ ของ การปฏิบัติธรรมจึงทำให้ทราบว่า เป็นอย่างที่ท่านสอนไว้จริง ๆ ค่ะ เพราะถ้าปฏิบัติธรรมไม่เสมอต้นเสมอปลาย ผลของการปฏิบัติมันจะไม่เกิด ต่อให้ยามตั้งใจปฏิบัติจะทุ่มเทเต็มที่ แต่เมื่อยามจะหยุดปฏิบัติก็ทิ้งการปฏิบัติไปเลย มันก็ไม่มีประโยชน์ถ้าทำแบบนี้บ่อย ๆ ตัวเราเองนั่นหล่ะค่ะที่จะรู้สึกว่าทำไมเหมือนย้ำอยู่กับที่ไม่ไปไหนสักที ซึ่งสู้พวกปฏิบัติแบบน้อย ๆ ไม่เร่งรีบแต่เขาปฏิบัติเสมอต้นเสมอปลายเป็นเวลาทุกวันไม่ได้ เขาก็จะปฏิบัติก้าวหน้าและได้ดีกว่าเรา เมื่อเราเอาตัวเองไปเปรียบเทียบกับบุคคลเหล่านั้น เราก็จะรู้สึกท้อแท้ส่งผลทำให้จิตเราไม่สงบก็ยิ่งไปกันใหญ่ ครูบาอาจารย์มักจะสอนและเตือนดิฉันว่า อย่าปฏิบัติธรรมแบบเส้นกราฟ หรือ ลูกคลื่น คือ ยามตั้งใจปฏิบัติก็เร่งปฏิบัติทุ่มเทจนแบบทิ้งชีวิต แต่ยามไม่ปฏิบัติธรรมก็ทิ้งการปฏิบัติเลย มันจะทำให้การปฏิบัติธรรมของเราไม่ก้าวหน้า ดังนั้น ใครกำลังปฏิบัติธรรมแบบนี้อยู่ เลิกเถอะนะค่ะ เดี๋ยวจะเจ็บปวดหัวใจอย่างที่ดิฉันเป็น เพราะต่อให้เพื่อน ๆ ปฏิบัติธรรมไป 20 ปี 30 ปี หรือตลอดชีวิต ถ้ายังคงปฏิบัติธรรมแบบนี้มันก็เสียดายเวลาค่ะ และที่สำคัญการปฏิบัติธรรมไม่เสมอต้นเสมอปลาย ก็เป็นการเสียสัจจะในการปฏิบัติธรรมไปโดยปริยาย ถ้าจะเปรียบเหมือนนักกีฬาก็ต้องฝึกซ้อมอย่างเสมอต้นเสมอปลายเช่นกัน มิฉะนั้น จะไปลงแข่งขันสู่คนอื่นได้ ได้อย่างไรกัน แต่ถ้าหากใครปฏิบัติเสมอต้นเสอมปลายอยู่แล้วรับรองว่าผลแห่งความสำเร็จรออยู่ข้างหน้าแน่นอนเลยค่ะ ....โชคดีทุก ๆ คนค่ะ<br /><br /><span style="font-size:130%;"><span style="color:#cc6600;">บทความเดิมก่อนหน้านี้ :</span> <span style="color:#333333;"><a href="http://tummabuddha.blogspot.com/2008/04/blog-post.html">ธรรมะ ของ หลวงปู่มหาปราโมทย์ ปาโมชโช</a></span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1719885293273203457-457097139714151289?l=tummabuddha.blogspot.com' alt='' /></div>Ninchadanoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1719885293273203457.post-37552933987348244992008-04-05T11:28:00.000-07:002008-04-07T11:30:13.579-07:00<span style="font-family:verdana;font-size:130%;color:#336666;"><strong>หลวงปู่มหาปราโมทย์ ปาโมชโช พระอริยสงฆ์ที่ช่วยชีวิตฉัน</strong></span> ตั้งใจมานานแล้วค่ะ วันนี้ได้สร้างเว็บบล็อคเพื่อน้อมรำลึกถึงธรรมะและพระคุณ ของ หลวงปู่มหาปราโมทย์ ปาโมชโช แห่งวัดป่าน้ำริน จังหวัดเชียงใหม่ ซึ่งท่านเป็นพระอริยสงฆ์เป็นพระปฏิบัติดีปฏิบัติชอบรูปหนึ่ง ทำไมต้องเลือกธรรมะของหลวงปู่มหาปราโมทย์ ปาโมชโช มาเปิดตัวเว็บบล็อคแห่งนี้ ทั้งนี้ ก็เพราะท่านเป็นผู้มีบุญคุณเหนือชีวิตของดิฉัน ถึงแม้วันนี้หลวงปู่มหาปราโมทย์ ปาโมชโช จะละทิ้งสังขารของท่านไปแล้วก็ตาม แต่ธรรมะที่ท่านเคยสอนดิฉัน ยังคงก้องอยู่ในความทรงจำของดิฉันไม่เคยลืมเลือน<br /><br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/_szvTipqD9Cs/R_fXkWTu_4I/AAAAAAAAAAM/iIT_KxCeEZw/s1600-h/paragraph__741.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5185850515404029826" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_szvTipqD9Cs/R_fXkWTu_4I/AAAAAAAAAAM/iIT_KxCeEZw/s320/paragraph__741.jpg" border="0" /></a><br /><br />ดิฉัน จึงอยากนำธรรมะของหลวงปู่มหาปราโมทย์ มาถ่ายทอดให้เพื่อน ๆ ได้รับทราบกัน หากใครได้เข้ามา ณ ที่แห่งนี้ ได้อ่านธรรมะของหลวงปู่มหาปราโมทย์ แล้วนำไปปฏิบัติ แล้วสามารถพัฒนาจิตของตนในทางธรรมให้สูงขึ้นได้ บุญกุศลที่เกิดขึ้นจากการถ่ายทอดธรรมะนี้ ดิฉัน ขอถวายให้หลวงปู่มหาปราโมทย์ ปาโมชโช ค่ะ ธรรมะที่ดิฉันเคยกราบเรียนถามหลวงปู่มหาปราโมทย์ ปาโมชโช จะเป็นคำถามสั้น ๆ และท่านก็ตอบสั้น ๆ แต่ความหมายนั้น ลึกซื้งมากค่ะ<br /><br /><strong><span style="color:#cc6600;">ดิฉันถาม :</span></strong> <span style="color:#006600;">"หลวงปู่ค่ะคนเราเสียสละอะไรจึงจะเป็นการเสียสละที่สูงสุดค่ะ" </span><br /><br /><strong><span style="color:#cc6600;">หลวงปู่มหาปราโมทย์ตอบ :</span></strong> <span style="color:#006600;">"ก็เสียสละสุข เสียสละทุกข์ ยังไงเล่า" </span><br /><p><br />นี่หล่ะค่ะ ธรรมะสั้น ๆ แต่มีค่ามาก เพื่อน ๆ อ่านแล้วพิจารณาตามนะค่ะ เพราะการเสียสละสุข และเสียสละทุกข์ คนเราทำได้กี่คน ส่วนใหญ่คนเราจะขอแต่ให้ตนเองและคนที่ตนรักมีความสุข แต่ความทุกข์อยากจะสลัดให้มันไปไกล ๆ "สลัดทุกข์" ไม่ใช่ "สละทุกข์" คำสองคำนี้ความหมายต่างกันมากนะค่ะ ใครทำได้ คำว่า "พ้นทุกข์" ไม่ไปไหนไกลแน่นอนค่ะ...วันนี้แค่นี้ก่อนนะค่ะ แล้วจะนำธรรมะ และเรื่องราวดี ๆ มาบอกเล่าให้เพื่อน ๆ ได้อ่านกันอีกค่ะ</p><p align="center"><span style="color:#006600;">"จงเสียสละซึ่งสุขและทุกข์เสียเถิด...แล้วเจ้าจะพ้นจากทุกข์"</span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1719885293273203457-3755293398734824499?l=tummabuddha.blogspot.com' alt='' /></div>Ninchadanoreply@blogger.com1